Pablo Picasso, zanim wypracował swój kubistyczny styl i osiągnął rangę, o której uczymy się w szkołach, malował klasycznie. Przyziemne, prozaiczne wręcz rzeczy - bierzmowania, chrzty. Rzemieślnik nie stronił od chałtury, jednak było to podparte pasją i determinacją.
Poszukiwania, praktyka i - nade wszystko - wytrwałość w danej dziedzinie. To droga do stworzenia własnego, unikalnego stylu, dzięki któremu można zostać pionierem. Niczym Picasso.
Ludzie dziś za szybko odpuszczają. Ktoś ma świetny pomysł na siebie, talent, rozwija się, a nagle coś nie wychodzi. Kończy z pasją, przestaje pokazywać swoje dokonania. A przecież wydawało się, że zaczął zdobywać szczyty.
Wspomniany „szczyt” jest pojęciem subiektywnym. Dla jednego to może być osiągnięcie świetnej sylwetki, dla drugiego napisanie dobrego tekstu, dla jeszcze kogoś sukces w sporcie czy odkrycie w nauce. Nie jest jednak subiektywne to, że z każdego szczytu bardzo łatwo spaść. I może się to zdarzyć w sekundę. Ba, upadek w końcu przytrafia się każdemu.
I wtedy wielu rezygnuje ze swoich marzeń. A szkoda! Jak mawiał Theodor Fontane: „Odwaga jest dobra, lecz wytrwałość lepsza”. Paradoks psychologii sukcesu jest prosty: lepszy przegrywa z bardziej wytrwałym. Sam talent nie gwarantuje sukcesu. Badania pokazują, że osoby utalentowane często są mniej wytrwałe niż inni. Trudno im poradzić sobie z pierwszym spadkiem ze wspomnianego szczytu. Sukces wybitnych sportowców, artystów, naukowców czy innowatorów wynika z połączenia talentu i wytrwałości.
Co najważniejsze, wytrwałość można rozwijać. Można ją wzmacniać i doskonalić. Nie ma sensu zrażać się chwilowym niepowodzeniem czy słabszym odbiorem tego, co robimy. Moment trudności nadchodzi zawsze. To wytrwałość decyduje, czy stawimy mu czoła, czy uciekniemy.
Picasso też mógł odpuścić. Po prostu tego nie zrobił i dziś możemy zachwycać się kubizmem. Talent sprawi, że zaczniesz, ale tylko wytrwałość da Ci szansę zobaczyć, co naprawdę mógłbyś stworzyć.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz